باز آمدی ای جان من (شعری از آهنگ احمد ظاهر)

بــــاز آمدی ای جــان من جانهــا فدای جـان تو

جا منو صد همچــو من قــربا تو قــربان تـــــو

من کز سر آزادگی از چـــرخ وسر پیچیـده ام

دارم کنون در بندگی ســر در خط فـرمان تـــو

آشفته همچون موی تو کـــار من و سامان مــن

سست است همچون بخت من عهد تو وپیمان تو

مگذار از پا افتم ای دوست دستم را بگیـــــــــر

روی منو درگاه تو دست منو دامـــــان تــــــــو

گفتی که جانان که ام جـــانان من جــانان مــــن

گفتی که حیران کیم حیـــران تو حیران تــــــــو

امشب اگر مرغ سحر خواند سـرود میخوانمش

چون بار ها بر بست لب او در شب هجران تـو

با بوسه یی از آن لب اکـرام را تمــــام کـــــــن

هـــرچند باشــد پارسا شرمندهء احســـان تــــــو